“Nou, ik stond dus ineens op een totaal andere plek dan waar ik moest zijn,” zei een vriendin laatst. Ze had een afspraak in een dorp verderop, maar de weg was afgesloten. Wegwerkzaamheden. Haar navigatie was in de war, al rijdende bedienen bleek niet zo handig. Borden onduidelijk, en ze was al aan de late kant van huis vertrokken. “En dan sta je daar, in the middle of nowhere, op een plek waar je nog nooit geweest bent, en je denkt: hoe ben ik hier beland?”

Ze kon er nu wel om lachen. Niet om haar situatie, die was best vervelend, maar om de herkenning, toen we uitwisselden wat we inmiddels ook zoal van anderen hadden gehoord. Want de afgelopen weken leek het wel alsof heel Nederland open lag. Wegwerkzaamheden, omleidingen, treinen die niet reden, trajecten die ineens niet meer mogelijk waren. 

Iedereen reageert anders

En dan zie je hoe verschillend mensen reageren. Zij bleef op zich best rustig. Belde haar afspraak en zei: “Ik kom eraan, maar ik weet nog niet hoe.” Iemand anders die ik sprak, raakte helemaal uit het veld. Had geen idee hoe te rijden, geen vertrouwen in de navigatie en voelde zich opgejaagd. En weer een ander haalde z’n schouders op: “Ach ja, het is wat het is.”

Ik vind dat fascinerend. Hoe dezelfde situatie zo anders kan voelen. Hoe het ene hoofd overslaat in paniek, terwijl het andere hoofd denkt: ‘we zien wel’. Wat is karakter? Wat is aangeleerd? Wat is gewoon bepaald door de dag waarop je toevallig dan zit? 

Niet op de automatische piloot

En dan heb je ook nog die extra inspanning in je hoofd. Want je moet ineens bewuster nadenken. Niet op de automatische piloot rijden - wat je brein het liefste heeft - maar opletten. Niet gewoon instappen, maar plannen. En misschien ook eerder opstaan dan gebruikelijk. En dat kost energie. Soms meer dan je denkt.

Ik merk het zelf ook. Als ik ergens moet zijn en de route is anders, dan ben ik al vóór vertrek bezig met ‘hoe dan’. En als ik dan onderweg ben, voel ik dat ik alert ben. Niet gestrest, maar wel ‘aan’. En dat is prima. Zolang het niet te vaak gebeurt. En niet als het er serieus toe doet dat je ergens op tijd bent.😉

Je mag best gewoon even mopperen

Want als alles vastloopt, wil je zelf nog even door. En dat lukt volgens mij het beste als je jezelf een beetje kent. Als je weet: ‘ik heb hier moeite mee’ of juist ‘ik kan dit wel hebben’. En als je weet dat je ook gewoon mag mopperen. Of lachen. Of lekker naar de radio luisteren. Of even stilstaan op een parkeerplaats waar je nog nooit geweest bent. 

En eerlijk? Het levert ook wat op. Gespreksstof. Want als je straks op een feestje bent, of in de rij  staat bij de bakker, dan heb je altijd nog dat verhaal over die omleiding, die afgesloten brug, of die keer dat je ineens in een weiland stond met je navigatie op standje paniek.

En dat is ook wat waard. Toch?