De zomervakantie zit er bijna op. Voor de eerste begint morgen het nieuwe studiejaar. De andere twee volgen volgende week. En ineens realiseerde ik me vandaag dat iedereen weer geland is. Na maanden waarin ons huis soms meer weg had van een hotel, een tussenstop of een duiventil, zijn mijn drie dochters weer thuis.

Tenminste, voor zover dat nog bestaat wanneer je dochters volwassen worden. 😉

De één was op vakantie, de ander vertrok overlappend of kwam weer terug. Er was een kindervakantieweek waar actief bij geholpen is. Er waren bijbaantjes, uitstapjes, afspraken, warme dagen en agenda's die voortdurend veranderden.

Net wanneer ik dacht dat we allemaal weer compleet waren, vertrok er opnieuw iemand. Dat hoort bij deze levensfase. Daar schreef ik onlangs nog over in mijn blog over de duiventil die ons huis in de zomer soms lijkt te zijn.

Maar vandaag voelde anders. Vanmorgen hoorde ik boven een stofzuiger. Vrijwillig.
Ik herhaal: vrijwillig. 😄
Er werd was gesorteerd. Er werd opgeruimd. Er verdwenen spullen van de overloop. Zelfs de badkamer was weer heerlijk fris. Dus de aanblik van onze bovenetage, waar onze dochters vertoeven en die de afgelopen weken steeds meer begon te lijken op een klassiek studentenhuis, zag er ineens verrassend normaal uit.

Misschien kwam het doordat de ergste hitte voorbij is. Misschien omdat de vakantieperiode op haar einde loopt. Of misschien omdat iedereen voelt dat er weer een nieuw hoofdstuk begint.

Heerlijk tevreden gevoel

Wat de reden ook is, ik voelde vandaag een prettig gevoel: tevredenheid.

Want hoe leuk vakanties ook zijn, hoe fijn het ook is om de vrijheid van de zomer te voelen, er komt altijd een moment waarop het ook weer goed is. Dat de kinderen hun vriendinnen weer zien. Dat studie en werk weer beginnen, dat er weer een ritme ontstaat, dat de dagen wat voorspelbaarder worden.

Dat gevoel had ik vroeger ook wel al, toen de meiden nog klein waren. Na weken van zwembadjes in de tuin, ijsjes, vakantiedagen en eindeloos buitenspelen kwam er een punt waarop ik dacht: ‘Volgens mij zijn we allemaal weer toe aan een beetje structuur.’ Niet omdat de zomer niet leuk was. Juist omdat hij leuk was. Vol, gezellig, levendig, vrij van de klok. Maar tegelijk daardoor ook klaar wanneer hij klaar was.

Ik vind het wel een vergelijkbaar gevoel als de dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw en dan met name oudjaarsavond. Zo'n overgangsperiode waarin je terugkijkt én vooruitkijkt. Waarin je beseft dat een hoofdstuk afgesloten wordt en er voordat je het wist alweer een nieuw hoofdstuk voor de deur staat.

Volgende week gaan we met z'n vijven uit eten. Of eigenlijk met z'n zevenen inmiddels, want twee van de drie dochters hebben tegenwoordig een vriend die er gewoon helemaal bij hoort. Ook dat is zo'n verandering die er langzaam insluipt.

Ook daar voel ik me dankbaar voor. Voor een huis dat deze zomer een duiventil was. Voor dochters die uitvliegen en weer (veilig!) landen. Voor een badkamer die het heeft overleefd. Voor een zon die vandaag weer gewoon lekker scheen en de was als een tierelier laat drogen en zo lekker schijnend, zonder dat je ervan smolt.

En vooral voor het gevoel dat alles, precies voor het begin van een nieuw studiejaar, weer even op zijn plek lijkt te vallen.

De diepe zucht van tevredenheid die ik nu slaak, mag je je inbeelden 😉

Hoe zit dat bij jou?

Vind jij het jammer als de zomervakantie voorbij is, of is er ergens ook altijd een klein stukje dat denkt: het was heerlijk... en nu is het weer goed zo?
Laat het me weten!

Tevreden groet, Yvonne
MO-JoY