...ik was er, soort van.

De wekker ging en ik wist meteen dat het menens was. Niet zo’n zomerse “we zien wel”-ochtend, maar eentje met een agenda, een laptop en een planning die zich al had opgestapeld voordat ik überhaupt mijn ogen open had. Mijn hoofd was nog ergens tussen de camping en de boulevard, maar mijn lijf stond al in de keuken, op zoek naar koffie en een beetje richting.

Ik had de avond ervoor nog dapper mijn outfit klaargelegd, alsof ik dacht dat ik de volgende ochtend fris en fruitig zou ontwaken, maar toen ik voor de spiegel stond, voelde het eerder alsof ik een toneelstuk moest opvoeren: “De vrouw die weet wat ze doet.” Mijn haar had duidelijk andere plannen en mijn gezicht keek me aan met een blik van: we hadden toch vakantie?

Daar gaan we dan

Maar goed, ik rommelde wat rond en vertrok naar mijn werk. ‘Huppakee, daar gaan we dan.’ Zei ik tegen mezelf. De meeste van mijn collega’s waren ook weer terug op hun vertrouwde stek. Bijkletsen op zo’n eerste dag na je eigen vakantie hoort er natuurlijk bij. En tja, toen ging ik op een gegeven moment toch naar m’n eigen werkplek, met een vertrouwde kop koffie in mijn hand.

Eerst even landen

De laptop startte op alsof hij ook even moest schakelen. Mijn inbox was niet dramatisch, maar wel genoeg om me te laten twijfelen of ik niet stiekem een weekje extra had genomen. Ik klikte wat rond, las een paar mails, sloot er weer een paar, en besloot dat het vandaag vooral gig om weer even wennen. Niet meteen alles willen doen, gewoon een beetje landen.

Haperende wifi

Tussen de middag at ik een boterham met kaas, zonder uitzicht op zee, zonder zon op mijn gezicht, maar wel met een kruimel in mijn toetsenbord en een kop thee die ik drie keer opnieuw moest opwarmen. En met nog meer zomerse vakantieverhalen van collega’s. Het was zo’n dag waarop je merkt dat je er wel bent, maar nog niet helemaal. Alsof je systeem nog opstart, maar de wifi hapert.

De kop is er af

En toch, ergens tussen de koffie en het scrollen door mijn agenda, voelde ik ook iets van herkenning. Van: oh ja, dit is ook wie ik ben. Niet alleen de vakantieganger met een boek in de zon, maar ook de vrouw die haar werk weer oppakt, die haar ritme hervindt, al is het nog niet van harte.

Het was geen spectaculaire dag. Geen grootse comeback. Maar de kop is er weer af. Gáán met die banaan. Prima.

Fijne dag!

P.S. Deel hoe jouw eerste werkdag na je vakantie verlopen is!