Ik had dus zin in een ijsje. Niet zomaar een ijsje, een vakantie-ijsje. Zo’n bolletje dat je kiest op gevoel, niet op logica. En dan sta je daar, voor die vitrine met 28 smaken waarvan er minstens 12 klinken als parfum: “lavendel-honing met een hint van berglucht”. 

Ik koos mango. Omdat het zomer was. En omdat mango altijd klinkt alsof je leven net iets exotischer is dan het eigenlijk is. En ik vind het gewoon lekker. En er zit meestal geen lactose in. Dat betekent dus buikpijnvrij in mijn geval.

Tropische ramp

Maar goed, ik had dus dat ijsje. En ik liep ermee weg, vol JoY en anticipatie. En toen… smolt het. Niet langzaam. Niet elegant. Maar als een soort tropische ramp tussen m’n vingers. M’n hand plakte. Het servetje scheurde ook nog. M’n mango-moment veranderde in een mango-mess.

Zomers JoY moment

En weet je? Het was perfect. Want ik kon er wel om lachen. Om mezelf. Om m’n plakkerige hand. Om het feit dat vakantie niet altijd Instagram- of Facebookwaardig is, maar wel echt.
Dus ja, dat ijsje smolt. Maar het liet een herinnering achter. En een blijvende vlek op m’n jurk.

P.S. Wat is jouw favoriete smaak? Deel het!

Geniet ze nog van je dag!