Er zijn van die weken waarin het leven je even stevig aan je jas trekt. Soms zachtjes, maar soms met een flinke ruk. En de afgelopen tijd waren het er… vijf. Vijf uitvaarten in korte tijd.
Dat is nogal wat. Ook als je net als ik niet in het verdriet wilt blijven hangen, maar probeert om naar het licht te blijven kijken.

En toch gebeurde er iets bijzonders. Iets moois, zelfs. Want midden in die diensten, midden in de woorden, de foto’s en de stiltes, gebeurde er steeds één ding hetzelfde: herinneringen doken op. Ongevraagd... vaak warm.... kleurijk.... Misschien herken je dat wel.
Hoe één liedje ineens een hele filmstartknop indrukte in je hoofd.

Herinneringen die zachtjes terugkomen

Hoe er ergens een foto voorbij komt, of een stem, of een geur van vroeger, en je staat in één keer weer met je knieën in de grindpaadjes van je kindertijd. Bij mij gebeurde dat dus.
En ja, dat raakte me. Een liedje, een verleden, herinneringen die voor het draaien van dat liedje waren gedeeld... Tijdens één van die afscheidsdiensten werd “Het Dorp” gedraaid, van Wim Sonneveld.

En ik dacht aan mijn vader. Niet omdat hij daar werd herdacht - hij overleed afgelopen mei - maar omdat dat liedje ineens feilloos een oude deur opende: het meisje dat ik ooit was, het huis waar ik opgroeide, het gevoel van vroeger. Dat ik met mijn oudere zus op de schommel zat, op een zondagmorgen en al schommelend samen wachtten totdat onze vader thuis zou komen. Ik denk van een voetbalwedstrijd ofzo.
Ik had absoluut een zakdoek nodig.

En dat is het mooie aan muziek. Je hoort iets in het nu… maar je voelt iets uit toen.
Dat noem ik nou “the circle of life” in zijn meest zachte vorm: alles verandert, alles verschuift, de dagen rijgen zich aaneen, tot weken, maanden, jaren... maar sommige herinneringen blijven.

Eén rondje in de Mallemolen

Deze weken brachten me ook opnieuw een waarheid onder ogen waarvan we allemaal weten dat ’ie waar is, maar die we liever niet te veel uitspreken: we hebben maar één rondje in de mallemolen van het leven.

Eentje. En wat je onderweg allemaal meemaakt tijdens de 'bumpy ride', de bochten, de heuvels, de kruispunten, rotondes, meerdere afslagen, soms omkeren, soms een lange rit op een snelweg met de zon in je rug... dat hoort er bij.

En binnen dat rondje mogen we vooral óók veel ruimte maken voor fijne dingen. Voor leuke dingen. Voor lichtheid, luchtigheid, humor, ontspanning, plezier, muziek…
En voor herinneringen die als kleine lampjes de weg verlichten.

En nu? Nu komt er iets moois aan. Deze weken hebben me iets gegeven: inspiratie. Echte MO‑JoY‑inspiratie.
Want muziek kan zóveel losmaken en herinneringen kunnen zó waardevol zijn. Daar wil ik iets mee doen.

Een nieuw, muzikaal projectje komt eraan

Dus binnenkort ga ik starten met een nieuwe reeks, geïnspireerd op liedjes.
Liedjes over het leven, over.... nou, ja van alles! Liedjes die je misschien kent, of juist niet.
Liedjes die je misschien raken omdat je denkt: “Oh ja… dat heb ík ook.” Maar nee, ik verklap nog niets. Want hé, ik ben zelf nog even aan het voelen welke vijf liedjes als eerste mogen komen, ha ha ha!

Maar ze komen. Niet zwaar, niet groots... gewoon Yvonne, die deelt wat muziek voor haar betekent, en wat het misschien óók bij jou kan aanraken.

Dus 'Stay tuned'!
En vooral: voel je welkom om straks mee te luisteren.

💛
Liefs,
Yvonne
MO‑JoY - omdat plezier in kleine momenten zit.

P.S. Welke titels van liedjes heb ik in deze blog verwerkt? ;-)