Deze zomer ziet er hier anders uit dan anders.

Normaal gesproken zouden mijn man en ik waarschijnlijk samen ergens op vakantie zijn gegaan. Maar soms loopt het leven even anders. Door een operatie en het herstel daarna was het niet zo handig om deze zomer samen weg te gaan. Gelukkig heb ik wel een heerlijke midweek met mijn drie dochters gehad. En verder? Verder zijn we vooral thuis.

Nou ja... thuis.

Want het voelt eerlijk gezegd meer alsof we op een klein regionaal vliegveld wonen.

De ene dochter vertrekt naar het buitenland, de andere komt terug. Dan moet er iemand naar Eindhoven Airport. Vervolgens blijkt een paar dagen later Düsseldorf aan de beurt te zijn. En voor ik goed en wel heb onthouden wie wanneer terugkomt, duikt de naam Weeze alweer op in een gesprek.

Wie gaat wanneer waarheen?

Ik ben inmiddels gestopt met doen alsof ik alles kan onthouden. Dat begrijpen mijn dochters niet altijd. "Maar mam, dat had ik toch gezegd?" Ja schat. Dat klopt. Alleen heb jij dat gezegd tussen een verhaal over een vakantiebaantje, een festival, een zwembadbezoek, een vriendin die een avontuur beleefde en iets wat er nog geregeld moest worden voor vertrek.

Dus nee. Ik weet niet meer precies of je dinsdag om 11.40 uur of donderdag om 14.15 uur terugkomt. Daarom heb ik - want ik ben nu eenmaal van de praktische 'systeempjes' - vooraf een Excel-overzicht gemaakt. Uitgeprint. Op het magneetbord in de keuken gehangen.

Voor mijn eigen gemoedsrust. En ik kijk er regelmatig op. Niet omdat ik controle wil houden, maar omdat ik anders werkelijk geen idee heb wie er op enig moment in welk land zit.

Een onverwacht moment in de keuken

Vanmorgen gebeurde er iets bijzonders. Tenminste, voor deze zomer. Alle drie de meiden waren tegelijkertijd in de keuken. Samen met mijn man en mij. 

De één was net terug van vakantie. De ander vertelde over haar plannen. De derde had haar koffer alweer klaarstaan voor een volgende reis.

Er werden verhalen uitgewisseld. "Hoe was het?" "Was het leuk?" "Hoe laat moet je morgen weg?" Dat soort gesprekken. Niets wereldschokkends. Sterker nog, als je erbij had gestaan was het je misschien niet eens opgevallen. Maar ik merkte dat ik ervan genoot. Want zulke momenten worden zeldzamer.

Als kinderen ouder worden

Niet omdat er iets mis is. Juist niet. Ze worden groter. Zelfstandiger. Gaan werken. Uit. Op vakantie. Hun eigen leven tegemoet. Zoals het hoort.

En ondertussen blijft ons huis een soort tussenstation. Een plek waar koffers worden ingepakt. Waar vakantieverhalen worden verteld. Waar iemand nog snel een was draait. (Meestal papa of mama 😉 ).  Waar gevraagd wordt of er iets te eten is. En waar soms ineens iedereen tegelijk aan tafel zit. Al is het maar voor tien minuten.

Ons huis als uitvalsbasis

Ik bedenk me dat dit misschien wel één van de dingen is die ik bewust merk nu mijn dochters ouder worden. Wat bij deze fase hoort. Dat je niet altijd hoeft uit te kijken naar de grote momenten. Soms zit het mooie juist in een onverwacht volle keuken op een gewone woensdagochtend. 

In drie vakantieverhalen die door elkaar heen lopen. In een koffer die nog uitgepakt moet worden terwijl de volgende alweer klaarstaat. De wasdroger die ondertussen piept dat 'ie klaar is. In een huis waarin voortdurend iemand komt, gaat of weer even binnenvalt. Een beetje chaotisch? Zeker. Maar ik zou het niet anders willen.

Hoe is dat bij jou?

Heb jij deze zomer ook zo'n duiventilgevoel in huis?
Of zijn jouw kinderen juist nog op een leeftijd waarop iedereen gezellig meegaat op vakantie?

Ik ben benieuwd.
Laat dus vooral een reactie achter. 💛

EnJoY je zomer! ☀️

Warme groet, Yvonne