Er zijn van die momenten waarop je ineens beseft hoe bijzonder iets eigenlijk is. Niet omdat er iets groots gebeurt, maar omdat iets kleins ineens níet meer lukt.

Zoals toen ik met volleybal door mijn enkel ging. Eén misstap, en ineens kon ik van alles niet meer “even”. Even douchen. Even iets pakken. Even iets opruimen. Dat “even” was weg. En als je er middenin zit, je behelpend en rondhobbelend op je krukken, voelt het soms alsof het nooit meer goedkomt. Maar zodra het voorbij is, ga je weer door. En eerlijk is eerlijk, je vergeet het ook weer gauw.

Herstellen van een blessure of griep: het voelt eindeloos, tot het voorbij is

Het doet me denken aan griep. Die dagen dat je in bed ligt en de tijd doorkomt, uur na uur na uur. Hopen dat je maar weer wat kunt slapen en dat je je weer wat beter zult voelen als je wakker wordt. Je ligt daar maar, slap als een tod, half zwetend, en alles voelt zwaar. En dan, een paar dagen later, sta je weer op, zet je koffie, en je bent alweer vergeten hoe ellendig je je voelde. Zo snel kan het gaan.

Als iemand door een moeilijke periode gaat

En ik zie het ook bij mensen die door een moeilijke periode gaan. Een verlies, een relatiebreuk, een tijd waarin alles veel is. In het begin is alles groot. Alles is rauw. Alles is grijs. Maar op een dag hoor je ze weer klagen over het weer. En dat beschouw ik dan wel als een positief teken, als dat iemand weer het leven aan het oppakken is. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat er weer ruimte is voor dat soort kleine, alledaagse dingen. 

Hoe het leven altijd weer terugkomt

Het is bijzonder hoe dat werkt. Hoe je midden in iets kunt zitten en denkt dat het nooit meer anders wordt. En hoe je, zodra het voorbij is, bijna niet meer kunt voorstellen dat het zó voelde.

Het leven komt dus altijd weer terug. En dat merk je dan - ofschoon niet altijd bewust - aan van die kleine dingen. 

Misschien is dat wel iets moois van mens zijn: dat we kunnen vergeten. Dat we kunnen herstellen. Dat we kunnen terugveren, soms sneller dan we zelf doorhebben.

En dan ineens… een vleugje lente

Vandaag is het maar somber en  nat. Koud ook. Maar enkele dagen geleden gebeurde er zoiets kleins dat toch groot voelde: de zon scheen.

Gewoon, midden in de winter, na weken van kou, sneeuw en binnen zitten. En ineens kreeg ik zo’n voorproefje van hoe het ook alweer voelt als het lente of zomer is. Dat je naar buiten kunt zonder te bibberen. Dat de zon zelfs binnen alles net iets fijner maakt. Dat je lijf even denkt: oh ja… dit bestaat ook nog. 

En het is al eind januari. Het komt allemaal weer dichterbij. De dagen die langer worden. Het licht. De warmte. Groen en heel veel kleur.  Het leven dat zich weer laat zien. De vogels die concerten geven. Eerst voorzichtig, dan steeds overtuigender.

Misschien is dat wel de mooiste reminder van allemaal: dat het altijd weer terugkomt.
Soms in grote stappen, soms in kleine zonnestraaltjes. Maar hoe dan ook altijd.

Fijne dag!
EnJoY

Groet Yvonne

P.S. De MO-Joy Wintergids editie 2025-2026 is nog te bestellen tot 8 februari. Mis het niet en gun jezelf fijne momenten deze winter.