We zijn allemaal volwassen geworden. Soms wijzer 😉, vooral drukker, schat ik zo in. We dragen meer verantwoordelijkheid, hebben meer rollen, meer petten, meer agenda’s. Dat is logisch, dat hoort bij het leven. En daar is ook helemaal niets mis mee.

Maar soms vraag ik me af of we onderweg niet iets zijn kwijtgeraakt. Niet verloren misschien, maar wel een beetje op de achtergrond hebben gezet. Dat onbevangen gevoel, het speelse, vrije. Dat gevoel van: ik doe dit gewoon, omdat ik er zin in heb. 

Waar is het speelse gebleven?

Afgelopen zondag voelde ik dat weer heel sterk. Ik stond met de band op het podium te zingen en dan gebeurt er iets. Dan laat ik me gaan. Als een nummer me raakt - en dat doen de meeste - beweeg ik mee. Zonder nadenken en voluit. Dan is er geen stem in mijn hoofd die zegt hoe het hoort. Alleen het moment, de muziek en mijn lijf dat weet wat het wil doen. En o zo heerlijk als er dan mensen in het publiek zich ook lekker laten gaan! 

Bewegen op muziek zonder nadenken

Vandaag voelde ik iets soortgelijks. De zon, het frisse groen, bloesem in de bomen, vogels die heerlijk door elkaar zingen. Ik kreeg zin om te huppelen. Echt huppelen. En dus deed ik dat. Op mijn gazon. Ik heb het zelfs sinds enige tijd toegevoegd aan mijn warming‑up bij volleybal. Grote, lange halen maken over de sportvloer, in goed schoeisel, dat wel. Het voelde heerlijk. Lekker licht, vrij…

Plezier voelen in je lijf

En ik zou het nóg wel vaker willen. Gewoon radslagen maken op een grasveld bij voorbeeld. Omdat ik er zin in heb. Niet om een punt te maken, niet om sportief te zijn, niet om iets te bewijzen. Gewoon… omdat het kan. En omdat het fijn voelt. Een moment van plezier.

Je minder aantrekken van wat anderen vinden

Het kan me steeds minder schelen wat anderen daarvan vinden. Ik doe niets raars, niets onwettigs. En toch is daar vaak die andere stem. Die stem van “zoals het hoort”. Van aanpassen, van volwassen zijn, van ‘normaal’ doen (wat de definitie daar ook van is en wie die definitie ook maakt).

Ik vraag me af of jij die stem ook kent. En of jij soms ook voelt dat er iets in je zit dat best wat vaker ruimte mag krijgen. Dat speelse, zorgeloze, dat lichte. Misschien niet elke dag, en misschien niet altijd zichtbaar. Maar wel af en toe. Gewoon, om te voelen dat het er nog is.

Kleine momenten van plezier maken verschil

MO‑JoY gaat voor mij precies daarover: Moments of JoY. Pleziermomenten.
Over die kleine momenten waarop je jezelf toestemming geeft om even anders te zijn dan alles wat ‘moet’. Even dichter bij dat gevoel dat je misschien herkent van toen je nog een klein meisje was. Zie je jezelf nog rondhuppelen? Hinkelen, dansen…? Waarschijnlijk hoef je daarvoor niet al te diep te graven. Zulke heerlijke herinneringen poppen vast wel snel op, of niet? 

En misschien begint het wel heel simpel. Met muziek*. Met bewegen. Gewoon je heupen van links naar rechts op de beat, je armen in de lucht… Of ga je gelijk voluit en lekker huppelen in het park of in je achtertuin. Ik gun het je van harte. Just do it!

Lachende groet, Yvonne 
MO‑JoY 

*En ja hoor, ik bouw in mijn eigen tempo verder aan de blogs over bijzondere liedjes, en dus aan de special Spotify playlist 'Moments of JoY door Yvonne 2026'. Blijf vooral volgen en als je suggesties hebt of zin om te reageren: kom maar op!