Ergens in mijn tienerbrein huist een idool. Niet eentje van de afgelopen jaren met perfect gestyled haar en TikTok-dansjes. Nee, een echte. Ouderwets. Van de cd-tijd en posters op je slaapkamerdeur. En komend weekend… ga ik haar zien. In het echt. Live.

Op een festival. In de zomer. Misschien wordt het weer tegen de 30 graden. Dus ja, m’n hoofd doet een soort vreugdedans, ondanks dat de rest van mijn lichaam zich al heeft neergelegd bij een weekend van plakken, puffen en continu glimmen van het zweet.

Helemaal los gaan

Ik ben officieel in de voorbereidingfase. Outfit is iets dat luchtig is maar alsnog geschikt voor een sprongetje als ze m’n favoriete nummer zingt. Schoenen is iets waarin ik kan dansen én over gras glibberen. En dan nog de mentale checklist: zonnebrand, genoeg water, ruimte op m’n telefoon om een wazige video te maken die ik daarna vast nog héél vaak terugkijk.

Ik weet nu al dat ik compleet ga zweten. Dat m’n haar binnen het uur in een stand komt die je alleen bij windkracht 9 ziet. Dat ik waarschijnlijk ga staan springen en zwaaien met een plastic beker in mijn hand ofzo. Helemaal los gaan op die fantastische muzikale klanken. Ik hoop dat ze haar fantastische stem ook nog heeft.

Plakkende herinnering

Want dat moment, dat ze het podium op komt en ik me realiseer: ik zie haar écht... dat wordt zo'n herinnering die blijft plakken. Net als de zonnebrand op m’n schouders trouwens.

De hitte? Die neem ik op de koop toe. Mijn hoofd zit al in een festival-roze bubbel en die laat zich niet wegsmelten. Laat maar komen, die hitte. Dit is het soort dag waar de omstandigheden me weinig kunnen schelen.

Ook alvast een héle fijne dag gewenst!
(En hé , misschien sta je wel dicht bij mij net zo heerlijk te genieten!)