Wanneer de eindejaarsspurt je horensdol maakt…

December. Je voelt het bijna in de lucht hangen: de collectieve sprint richting kerst. Iedereen lijkt in de hoogste versnelling te staan. Nog één rapport, nog één project, nog één afspraak. Alsof de kerstvakantie een finishlijn is. Een keihard einde. Terwijl na 31 december gewoon weer 1 januari begint. Een nieuwe dag. Zoals elke dag.

Het is alleen niet zomaar een sprint. Het is er eentje met hindernissen. Want naast je normale werk met die eindejaarsdeadlines en volle agenda komen er ineens extra obstakels bij: kerstinkopen met ingrediënten die je normaal nooit koopt (waar ligt in vredesnaam die steranijs?), schoolvieringen van de kinderen waar je ook nog iets voor moet bakken, en natuurlijk de kerstborrels.

Kerstborrel: gezellig!

Over die borrels gesproken… daar kan ik me soms wel over verbazen. Hoe vaak hoor je mensen er niet over klagen? Alsof het een straf is om een uurtje met je collega’s een drankje te doen. Ik hoorde een bekende van me laatst zeggen: “Nou, ik moet weer naar die suffe kerstborrel, echt geen zin.” En ik dacht: 'Moet je dit nu doen? Nou, misschien gewoon wel ja.' Want vaak blijken zulke borrels juist verrassend leuk. Je hoort nieuwe verhalen, ziet kanten van je collega’s die je tijdens de dagelijkse gang van werkzaken nooit hoort en soms lach je meer en harder dan je had verwacht.

Samen zijn en plezier maken

En eerlijk, soms denk ik ook: ben je nou aan het klagen omdat er iets leuks wordt georganiseerd? Iemand heeft er moeite, tijd en geld in gestoken om iets gezelligs neer te zetten. Wat als er géén kerstborrel zou zijn? Dan zou je pas reden hebben om te mopperen. Het lijkt soms alsof we een beetje verwend raken: de lat ligt hoog, en het is niet snel meer goed genoeg. Terwijl het eigenlijk gewoon een kans is om samen te zijn en misschien zelfs plezier te hebben.

Verplichtingen, of…?

En dan, als je denkt dat je de finish hebt gehaald, komt de kerst zelf. Met de verplichtingen, zoals dat niet zelden wordt beleefd. Daar hoor je ook vaak de verzuchtingen over. “Geen zin in. Ik sla dit jaar liefst over.” Maar kom op, mensen. Moet je dit nu doen? Natuurlijk, sommige (schoon)families zijn nog een beetje van de oude stempel en hebben hun ideeën over hoe kerst “hoort”. Dat kan voelen als een keurslijf. Maar misschien komt dit ook gewoon voort uit hoe zij het altijd hebben gekend. De intentie is volgens mij vaak goed. En ja, soms vraagt het wat meeveren. Een paar uurtjes van je tijd, vriendelijk zijn, jouw bijdrage leveren om het gezellig te maken. Ha ha ha…, ik bedenk me: “Zie het als een soort ‘kerst bootcamp’: je komt er altijd weer levend uit, en vaak zelfs met een glimlach.” ;-)

Moet Ik Dit Nu Doen ?

Misschien helpt het om te weten dat dit zinnetje 'Moet Ik Dit Nu Doen?' niet zomaar uit de lucht komt vallen. Vanuit mijn HR achtergrond heb ik niet zelden gezien hoe mensen zichzelf voorbijliepen in de drukte van werk en privé. Dit kleine zinnetje is eigenlijk een stress- en timemanagementmethode om te balanseren en prioriteren.

In het kort gezegd betekent het dit:
•    Moet → moet dit überhaupt gedaan worden? en voelt het als ‘moeten’ of mág het ook?
•    Ik → moet ìk dit doen, of kan iemand anders het oppakken?
•    Dit → is dit wat er echt moet gebeuren, of kan het simpeler, of wellicht in brokken?
•    Nu → moet het nu, of kan het later?
•    Doen → moet er überhaupt iets gebeuren, of lost het zich vanzelf op?

Het klinkt eenvoudig, maar juist in drukke tijden kan dit zinnetje je helpen om weer ademruimte te vinden. En niets menselijks is mij vreemd hoor! Ik heb zelf ook genoeg keren meegemaakt dat ik dacht: “Als ik dit maar af heb voor kerst, dan kan ik eindelijk ontspannen.” En deadlines qua eindejaars'moetjes' zijn me op een HR-afdeling ook niet vreemd ;-) Ups en downs horen erbij. Maar juist daarom helpt dit zinnetje mij om weer bewust te kiezen. En ik deel het dan ook graag met je. Doe er vooral je voordeel mee!

Mag Een ander Iets Een keer Laten

Dus als je deze weken merkt dat je agenda volloopt en je horensdol wordt van alle “moetjes”, fluister jezelf dan eens toe: 'Moet Ik Dit Nu Doen?' Ik doe dat zelf ook, en zoals gezegd met wisselend succes. Maar vaak geeft het me net dat beetje lucht om mijn schouders op te halen om de chaos, de rare ingrediënten en de kerstagenda.

Enne: deze laatste alineakop was natuurlijk een grapje!

Ik wens je een fijne decembermaand en een kerst vol JoY 

 Liefs, Yvonne