Ken je dat gevoel, dat je in een achtbaan zit en het karretje langzaam omhoog schuift? Tik... tik... tik... en je weet: straks knallen we naar beneden. Nou, zo voel ik me nu. Niet vastgegespt met een riem over m’n schouders, maar mentaal wel degelijk klaar voor de afschietfase: de volgende hittegolf komt er mogelijk aan.

Na die plakkerige, zompige dagen vorige week waarin mijn hersenen smolten zodra ik een trap op liep, kwam de regen als een cadeautje. Frisse lucht! Je kon weer ademen. Sokken waren weer toegestaan. Mensen maakten weer oogcontact zonder zweetdruppels als barrière.

De zomer warmt z'n motors weer op

En nu? Nu zitten we in dat kalme moment. Begin 20 graden, zonnetje, niks aan de hand. Maar de weer-app knipoogt onheilspellend. "Het wordt weer tropisch hoor!" Ja hoor. Daar gaan we weer. Je voelt het gewoon. De lucht ruikt al zwoel. Of verbeeld ik me dat? Alsof de zomer z’n motors alvast aan het opwarmen is.

In de startblokken!

Dus ik sta in de startblokken. De ventilator staat al strategisch opgesteld, zonnebrand staat als een trouwe soldaat paraat, en ik heb een lijst met koude drankjes klaarliggen alsof ik een cocktailbar ga runnen. En ja, ik overweeg preventieve maatregelen. IJsblokjes in m’n sokken. Kussen in de koelkast. Desnoods verhuis ik tijdelijk naar een kelder (als ik die had).
Want ik weet: de achtbaan gaat weer los. We klikken onszelf vast in tuinstoelen, puffen door Teams- of echte meetings heen en beginnen massaal te roepen: “Pfff… wat is het warm hè!”

Het is eigenlijk best gezellig. Die collectieve voorbereiding. Weer als groepsactiviteit. ‘Wij’. Iedereen een beetje paniekerig, misschien wat zeurend links en rechts, maar ook half glimlachend. Want we doen het samen. En we weten: we komen weer bovenaan dat zomerse loopingspunt… dus houd je vast. Bikini aan of onder een nat washandje - wat jouw stijl ook is - de rit begint bijna. 

Keep it cool!