Thuisgekomen na een heerlijke vakantie vol zon, zwemmen, slenteren, terrasjes, cultuur, natuur, muziek, en een beetje chocolade (!)… stond ik daar ineens weer in m’n eigen berging, en liep ik de keuken in. Met mijn met vuile was volgepropte koffer en m'n hoofd nog half in een ander ritme. Je kent het wel.

Thuiskomen is zo’n gek moment. Je bent blij om je eigen bed te zien, je weet dat je weer je favoriete thee binnen handbereik hebt. En je hoeft niet meer te zoeken naar voldoende stopcontacten. Maar er is ook dat kleine rouwmomentje. Dat “oh ja, het gewone leven begint weer”-gevoel.

Eerst even landen

Ik pak uit. Correctie: dat neem ik me voor. Want dat doe ik niet meteen hoor, ik ben geen uitpakheld. Dat komt de volgende dag vaak wel.  Eerst een kop thee. Eerst even zitten. Eerst even landen.

En dan merk ik het: ik ben veranderd. Niet spectaculair. Niet met een nieuwe levensvisie.
Maar subtiel. Alsof ik iets heb meegenomen dat niet in m’n koffer zat.
Misschien is het rust, misschien is het een herinnering. 

Toch maar dat eerste vakantiewasje

En ja, ik mis de vakantie. Maar ik hou ook van thuiskomen. Van m’n eigen ritme. Van m’n eigen geur in huis. Die dan net even anders ruikt dan je je bewust was voordat je met vakantie ging. Van de eerste avond waarop ik denk: “Wat eten we eigenlijk?” En waarop ik dan gewoon iets simpels maak. Met een stuk van mijn favoriete chocolade toe. En dan toch naar de wasmachine sjok en het eerste vakantiewasje draai!

Hoe is dat voor jou?

Thuiskomen van vakantie?

Deel!