De vakantie staat voor de deur. Een heerlijk vooruitzicht. Al een poos naar uitgekeken.

De dag voor vertrek is bij mij meestal verrassend rustig. Niet omdat ik alles al heb ingepakt. Dat komt wel. Maar omdat ik dan in zo’n soort tussenfase zit. Niet meer helemaal hier, nog niet daar. Een beetje zwevend. Alsof m’n hoofd al op vakantie is, maar m’n lijf nog even de was ophangt. Ken jij dat ook?

Ik loop dan een beetje door het huis en denk: “Wat neem ik mee?” Niet letterlijk, dat weet ik wel. Ik heb m’n MO-JoY Vakantiemeeneemlijst, dus daar hoef ik niet over na te denken.
(Die lijst is trouwens best handig. En gratis. Mocht je ‘m nog niet hebben, dan kun je ‘m gewoon downloaden via de site.)

Wat ik meeneem (en wat mag thuisblijven)

Maar het gaat me meer om: “Wat wil ik meenemen in m’n energie?” En “Wat mag thuisblijven?” Soms is dat een gedachte die al te lang meegaat. Of een gevoel dat niet meer past bij wie ik nu ben. Of gewoon de drang om alles te willen regelen. Die mag even uit.

Mijn vakantie-startmoment: chocola en JoY ;-)

En dan ineens sta ik met een chocoladereep in m’n hand. Niet omdat ik honger heb.
Maar omdat ik weet: dit is mijn vakantie-startmoment. Een soort ritueel. Eerste hap, eerste glimlach, eerste JoY.

Ik pak in. Niet te veel. Niet te weinig. En altijd met het idee: “Als ik iets vergeet, dan is dat blijkbaar niet nodig.” En dan ga ik. Met mezelf. Mijn gezin. Met zin. Met JoY. En met een halve chocoladereep in m’n tas. Voor onderweg. Want sommige dingen neem je mee. Gewoon omdat ze bij je horen. 

Chocolade en zon, potverdrie, dat zijn geen vrienden

Let wel: die chocoladereep moet dus niet smelten. Want dan wordt het geen JoY, maar een soort smeuïge ramp in m’n tas. En dan zit ik in de auto of ergens onderweg met een bruine vlek op m’n leesboek of zonnebril en een geur die doet vermoeden dat ik een cacao-therapie volg. Been there, done that... Niet wijs dus.

Dus ja: koel bewaren.  Of beter nog: gewoon meteen opeten. Da’s veiliger. En eerlijk gezegd: lekkerder...!