Het moment is er wel. Je zit eindelijk even. Misschien met een kop thee, misschien gewoon even niets. Of je ligt heerlijk op tijd op bed na een lange dag. Zo’n stukje ruimte waar je eigenlijk naar had uitgekeken.

En toch gebeurt er iets anders dan je had gehoopt. Je hoofd doet niet mee. Integendeel. Juist dan lijken gedachten zich op te dringen. Dingen die nog moeten, gesprekken die blijven hangen, losse flarden die zich aan elkaar rijgen. Niet omdat je er bewust over nadenkt, maar omdat het blijft komen. En ergens zit er dan ook die lichte irritatie: waarom stopt dit niet gewoon even? Je voelt je onrustig.

Logische verklaring

Wat je misschien denkt, is dat er iets mis is. Dat je mogelijk te druk bent, niet goed kunt ontspannen of gewoon “zo iemand bent”. Maar eigenlijk gebeurt er iets heel logisch. Je hoofd blijft bezig met alles wat nog geen plek heeft gekregen. Gedachten die nergens zijn neergezet, blijven zich herhalen. Niet omdat ze belangrijker zijn dan ze lijken, maar omdat ze nog rond blijven hangen. Ze hebben geen einde, geen plek, geen streep eronder. Dus blijven ze terugkomen. Ook op momenten die eigenlijk van jou hadden kunnen zijn.

Ik merkte dat zelf vooral op die rustige momenten. Dat ik eindelijk tijd had, maar er niet echt in zat. Alsof ik ernaast bleef staan, terwijl het moment gewoon doorging.

Simpele, maar doeltreffende oplossing

Totdat ik iets simpels ging doen: gewoon opschrijven wat er al in mijn hoofd zat.
En dat is eigenlijk veel eenvoudiger - en tegelijk krachtiger - dan het klinkt.
Want zolang alles in je hoofd blijft, blijft het daar rondgaan. Je brein is niet zo goed in loslaten wat nog geen plek heeft gekregen. Het blijft het herhalen, opnieuw bekijken, opnieuw sorteren. Niet omdat het zo belangrijk is, maar omdat het nog niet “af” is.

Leeg je hoofd door van je af te schrijven

Door te schrijven gebeurt er iets anders: je haalt het uit je hoofd en zet het ergens neer. Daardoor hoeft je brein het niet meer vast te houden. Die gedachten stoppen met rondjes draaien. Je merkt dat je het niet meer de hele tijd met je meedraagt. Niet ineens helemaal 'opgelost' of 'klaar'. Maar wel rustiger, minder door elkaar. Minder dat alles tegelijk aandacht vraagt.

En er gebeurt nog iets: op het moment dat je schrijft, ga je automatisch ordenen. Wat eerst één grote wirwar was, krijgt ineens een vorm. Je kijkt er net iets meer van een afstandje naar, in plaats van dat je er middenin zit. En dat maakt verschil. Niet omdat alles opgelost is, maar omdat het niet meer zo aan je blijft trekken.

En misschien nog wel het belangrijkste: je hoeft het niet goed te doen. Er is geen juiste manier. Op de ene dag schrijf je een paar losse woorden. Op een andere dag misschien een hele pagina. En soms ook niet. Het werkt niet omdat het perfect is, maar omdat je het doet. Omdat je dat moment gebruikt om even uit je hoofd te stappen en iets neer te zetten. Dat is genoeg.

Wat je aandacht geeft, groeit

En er zit nog een tweede reden waarom het zo goed werkt: waar je je aandacht op richt, daar gaat je brein meer van zien. Dus als je blijft hangen in alles wat nog moet, wat niet goed ging of wat je bezighoudt… dan blijft dat groeien. Maar als je opschrijft wat wél fijn was, wat lukte of wat je even goed deed voelen, dan ga je dat steeds vaker herkennen.
Niet omdat je jezelf iets wijsmaakt. Maar omdat je jezelf traint om het te zien. En dat voel je.
Niet als iets groots ofzo, maar in hoe je je dag ervaart.

En misschien is dat precies waar je naar op zoek bent. Niet een leeg hoofd.
Maar ergens kunnen landen. Even stilstaan. Even iets van jezelf terugpakken.
💛

En als je denkt:
dit zou ik eigenlijk vaker willen doen, maar het gebeurt niet…
Dan is dat precies waar de journals van MO-JoY de 'MO‑Jo(Y)urnals' voor zijn.

Niet om vol te schrijven, niet om bij te houden. Maar om die momenten niet kwijt te raken.
Om te pakken wat er al is. 
→ Je kunt ze hier bekijken: keuzehulp MO-Jo(Y)urnals

Hartelijke groet, en geniet van je dag!
Yvonne