We zaten met z’n vieren rond een tafel. Een paar vriendinnen en ik. Op een woensdagmiddag. Het was eindelijk gelukt na weken appen van “ik kan dan niet”, “ik moet nog even kijken”, “laten we het binnenkort plannen.” Iedereen had iets afgezegd, iets doorgeschoven, iets geregeld. Want we wilden elkaar weer eens echt zien. Niet via appjes, niet tussen de bedrijven door, maar gewoon: samen zijn. Met grote koppen thee. En geen te snel tikkende klok.
Heel fijn dus. En zoals dat gaat, begon het luchtig. Over het werk, de kinderen, een buurman die iets geks had gedaan. Over de serie die je móet kijken, en de jeans die zo gaaf is, die moet je wel kopen.
We lachten, luisterden, haalden herinneringen op, praatten ook door elkaar heen, werden gestoord door de serveerster die vroeg of we nog wat wensten, we vulden elkaar aan...
Een stilte tussen de woorden
Maar ergens halverwege het tweede kopje kwam er iets anders: een soort zucht. Ik weet niet wie die ook echt slaakte, maar hij was er. Een stilte tussen de woorden. En toen zei iemand: “Ik weet niet… het gaat allemaal best okay, maar soms mis ik iets. De tijd gaat zó snel, soms vraag ik me af of ik het wel allemaal bewust meemaak. En het lijkt steeds sneller te gaan. Dadelijk is mijn leven voorbij en vraag ik me af of ik 't wel op de goede manier beleefd heb. Of ik wel gelééfd heb.” En we knikten allemaal.
Voelen wat we nodig hebben, dat lukt niet goed
Want ja, dit was zo herkenbaar. En over het algemeen gaat het inderdaad vaak wel. En ook waar: we willen zoveel. En we móeten ook zoveel: we doen ons werk, zorgen voor ons gezin, houden de boel draaiende. Proberen leuke dingen te doen. We plannen, regelen, vinken af. We zijn best goed in het leven. Maar het lukt niet altijd om te voelen wat we nodig hebben. Om stil te staan bij wat ons raakt, wat ons blij maakt, wat ons uitput. Om ruimte te maken voor plezier dat niet functioneel is. Gewoon, jezelf ontspannen en jezelf gelukkig te voelen.
Over journaling, dankbaarheidsdagboeken en meer
Eenmaal thuis bleef dat gesprek hangen. Ik ging lezen over manieren om meer rust en reflectie in je dag te brengen. Over journaling, positiviteitsdagboeken, dankbaarheidsdagboeken. En ik kwam dingen tegen die me raakten. Dat mensen die dagelijks iets opschrijven waar ze dankbaar voor zijn:
• zich optimistischer en gelukkiger voelen
• minder last hebben van stress en negatieve gedachten
• beter slapen
• meer energie ervaren.
Op zoek naar wat voor mij goed voelt
Dat wilde ik ook wel.
Maar toen ik op zoek ging naar een dagboek dat bij mij paste, vond ik het niet.
Te 'niet wat ik bedoel'. Te zweverig. Niet mijn sfeer… Het was het telkens nèt niet.
Ik wilde iets, tja, vooral voor mooie momenten, maar ook voor irritatie, verdriet, twijfel.
Voor alles wat er is.
Dus ik ben gewoon maar zelf begonnen. Met een leeg notitieboekje op mijn nachtkastje. Niet elke dag, hoor. Soms vergat ik het. Of had ik geen zin. Maar langzaam kwam er een soort ritme in. Een gewoonte die niet voelde als ‘moeten’, maar als iets waar ik naar uitkeek.
’s Avonds, voor het slapengaan, pakte ik mijn boek erbij. En ik schreef op wat er goed was gegaan die dag. Soms iets groots, zoals over een fijn gesprek, een mooie wandeling, een klus die eindelijk af was. Een diepere gedachte of een herinnering. Soms iets verdrietigs. Maar vaak ook iets kleins. ‘Een lekkere cake gebakken’, ‘die vriendelijke reactie van die man bij de supermarkt’, ‘een liedje op de radio dat precies goed viel’. Dan tekende ik er een smiley bij...
Ongemerkte glimlach
En steeds vaker merkte ik dat ik zat te glimlachen terwijl ik schreef. Dat mijn mondhoeken omhoog trokken zonder dat ik het doorhad. Dat ik me echt even ontspannen voelde. Ondanks de drukte en de vermoeidheid en het hoofdkussen dat lonkte om mijn hoofd er op neer te leggen. En ondanks dat ik soms tegen de volgende dag opzag, omdat er net iets te veel ‘moetjes’ in de agenda stonden…
Even die paar minuten voor mezelf: ik ben het fijn gaan vinden. Gaandeweg heb ik klaarblijkelijk een moment van ontspanning voor mezelf gecreëerd.
En ja, ik vergeet het nog steeds weleens hoor. Dan schrijf ik met terugwerkende kracht. Of ik sla gewoon een dagje over. Want ik 'móet' niet, dit wil ik. Omdat ik het fijn vind. Soms maak ik een paar kleine tekeningetjes in de kantlijn. Van die ‘doodles’. Of ik plak er een plaatje in, het toegangskaartje van het concert, een herinnering.
Het is echt míjn boek geworden. Niet perfect. Wel van mij.
Het brengt me ècht wat, iets goeds
Ik ben het echt prettig gaan vinden. Ik merk zelfs dat het me overdag al iets brengt. Een soort groter bewustzijn van de kleine dingen. Dat ik sneller zie wat er wél is. Dat ik af en toe even stilsta. Een pas op de plaats maak. Gewoon, voor mezelf. En dat ik dan denk: het leven is op de meeste dagen gewoon best wel leuk. En vaak heel gaaf!
Ik gun dat anderen ook!
Die vorm die voor mij zo prettig werkt, dat gun ik anderen ook. Daarom ben ik het gaan uitwerken in een professioneel opmaakprogramma en heb ik het laten drukken. Op de foto zie je mijn exemplaar naast mijn bed liggen.
Nu bied ik jou - en hopelijk vele andere vrouwen - de kans om deze fijne gewoonte ook op te pakken en er ook veel plezierige momenten door te beleven!
Hier vind je het door mij ontwikkelde MO-Jo(Y)urnal.
Fijne dag!
Hartelijke groet, Yvonne van MO-JoY
P.S. En laat vooral ook weten hoe jouw MO-Jo(Y)urnal je bevalt! Verhalen, tips en ideeën zijn ook altijd van harte welkom. Mail naar info@mo-joy.nl :-)
