Januari heeft iets dubbels. Aan de ene kant begint een nieuw jaar fris en open, maar aan de andere kant voelt het soms alsof we door een lange, grijze tunnel lopen. De dagen zijn kort, de vitamine D‑voorraad is op, de feestdagen liggen achter ons en we verlangen stiekem alweer naar licht, meer groen en kleur buiten en vooral: de lente!

Vandaag is het officieel Blue Monday. De dag die bekendstaat als de meest sombere van het jaar. Of dat écht zo is, laat ik graag in het midden. Maar ik begrijp wel waarom deze periode voor veel vrouwen zwaarder voelt. Niet door de hype, maar door de winter zelf: minder zonlicht, minder energie, meer binnen zitten en een lichaam dat snakt naar langere dagen.

Toch was het vandaag hier juist zonnig. Zo’n dag waarop je even voelt dat er altijd lichtpuntjes zijn, zelfs midden in de winter. En precies daarom adopteer ik Blue Monday niet helemaal. Want somberheid laat zich niet vangen in één datum. Het zit vaak in de kleine dingen, in de overgang van donker naar licht, in het wachten op wat komt.

De tussenfase waar niemand het over heeft

Wat ik vooral herken, is dat gevoel van “tussenin” zitten. Tussen de drukte van december en het verlangen naar de lente. Tussen donker en licht. Tussen binnen blijven en naar buiten willen.

Het is een fase waarin je soms wat ongeduldig wordt. Je wilt vooruit, maar de natuur is nog niet zover. En ergens voelt dat heel logisch: we zijn onderdeel van die natuur. Misschien is dat wel waarom januari zo’n uitdaging kan zijn. Niet omdat het per se somber is, maar omdat we verlangen naar wat nog moet komen.

Wat mij helpt in deze periode

Geen al te grote plannen. Geen “nieuw jaar, nieuw ik”. Geen druk.

Gewoon kleine momentjes, waarop ik even stilsta bij hoe het ècht met me gaat. Niet om mezelf te verbeteren. Maar om mezelf te voelen.

En dat is precies waar journallen voor mij binnenkomt. Niet als oplossing, niet als wondermiddel, maar als een zacht hulpmiddel. Een manier om even te landen. Om te zien wat er wél is. Om mijn gedachten te ordenen als ze alle kanten op schieten. (Ken je dat? 😉)

Om lichtpuntjes te vangen die anders voorbij zouden flitsen. Het hoeft niet lang te duren. Het hoeft niet perfect. Het hoeft niet elke dag. Maar het helpt me om deze wintermaanden net iets lichter te maken.

Misschien is dat ook voor jou een fijne reminder

Dat je niet hoeft te wachten tot de lente om je beter te voelen. Dat je niet hoeft mee te gaan in Blue Monday als het voor jou anders voelt. Dat je mag erkennen dat januari soms veel is. En dat dat oké is. En dat kleine momentjes van aandacht soms precies genoeg zijn.

Wil je verder lezen?

Ik schreef eerder over waarom journallen zo goed werkt. En vooral ook in deze periode van het jaar kan het je helpen: juist omdat het klein, zacht en haalbaar is.

👉 Waarom een journal of dankbaarheidsdagboek goed is voor je gezondheid

En omdat ik weet dat de wintermaanden soms wat extra warmte kunnen gebruiken: de Wintergids is nog tot eind januari verkrijgbaar! Check ook de bundel-aanbieding!

👉 Link naar de Wintergids

Voor nu wens ik je vooral een dag met minstens één klein lichtpuntje.

EnJoY!

Yvonne, 19 januari 2026